Tine Mortier - Zoeper!

Tine Mortier - Zoeper!

De Ontdekking Van De Teek

Andere dingesPosted by www.tinemortier.be Tue, April 10, 2012 22:51:51

‘Ik heb pijn aan mijn oog.’

Met die onschuldige woorden kwam Zoon luttele minuten voor de terugreis vanuit onze vakantiebestemming naar mij toe. En of ik even wilde kijken want er zat iets in. Ik keek in zijn oog, maar zag niets abnormaals. Tot ik zijn wimpers bekeek. Daar zat een ding. Een eivormig, glad, zwart ding. En het zat vast tussen zijn wimpers op zijn bovenste ooglid.

De halve hysterie die daarop volgde zal ik u besparen. Ik had namelijk – ondanks mijn totale onwetendheid wat fauna en flora betreft – onmiddellijk gezien dat het ding op zijn oog een teek was. Inderdaad, zo’n bloedzuigend ondier dat aanleiding kan zijn van allerlei smerige ziektes met onuitspreekbare namen. Helaas realiseerde ik mij tegelijkertijd ook dat de tekentang nog thuis lag. (Ja ja, wij hebben dat, een tekentang. Wij hebben namelijk vier honden en een tuin die aan een bos grenst. Ik ben dus op alles voorzien. Behalve op vakantie.)

Enfin. De Ontdekking Van De Teek was het startsein voor een helse tocht van de ene gesloten Pharmacie naar de andere en toen we er eindelijk eentje vonden die open was, kon ik mij van pure moederlijke bezorgdheid niet meer herinneren dat een teek in het Frans gewoon une tique was. Het gevolg daarvan was een ronduit bespottelijk uitleg van mijnentwege, waarbij ik Zoons oog opengesperd hield voor de madame van de pharmacie, die toch een volle drie (DRIE!) minuten nodig had om te begrijpen wat er aan de hand was. Ik waande mij al bijna gered.

Edoch! In plaats van aan te bieden het ding immédiatement zelf te verwijderen, bood ze Zoon een stoel aan en mij het pincet. Zelf bleef ze van op veilige afstand toekijken, in het gezelschap van een bonte verzameling zieke Fransen (ik bedoel dit geheel letterlijk, uiteraard. Anders zouden ze toch niet op Paasmaandag in de apotheek hebben gestaan?), die dit alles blijkbaar als een welkome matinee-voorstelling zagen op Lundi Pâques.

Groot was dan ook mijn opluchting toen ik er na amper tien seconden in slaagde het gedrocht te verwijderen, zonder daarbij Zoon in een cycloop te veranderen of de pharmacie in een bloederig slagveld om te toveren.

Ik ben met andere woorden een Geslaagde Moeder.

Op de zweetdruppels op mijn voorhoofd na, zag ik er zelfs bijna koelbloedig uit en leek het begot alsof ik wist wat ik deed. Ik heb maar heel even op mijn hakken gewankeld toen we terug naar de auto stapten. We waren op dat ogenblik gelukkig al uit het zicht van de bonte verzameling zieke Fransen.

  • Comments(0)//blog.tinemortier.be/#post12