Tine Mortier - Zoeper!

Tine Mortier - Zoeper!

Vlaamsche Filmkens

Andere dingesPosted by www.tinemortier.be Tue, March 05, 2013 14:48:44
Nog even laten zien hoe de Vlaamse Filmpjes er vroeger uit zagen - en nu.


  • Comments(0)//blog.tinemortier.be/#post44

Het Bewijs

Andere dingesPosted by www.tinemortier.be Tue, February 26, 2013 10:11:17


  • Comments(0)//blog.tinemortier.be/#post41

Stoef!

Andere dingesPosted by www.tinemortier.be Mon, February 25, 2013 11:07:09

De band van Zoon, Neef, Nicht en hun Vriend (u vindt ze hier: Momma Said So) won de Voorronde van de Kunstbende in Kortrijk.

Voilà.

Het is maar dat u het weet, want ik denk dat ik de volgende dagen over weinig anders kan spreken of schrijven. Ze zijn dan ook ronduit fantastisch.

Het was pas de tweede deelname van Momma Said So, en ze zijn nog niet eens anderhalf jaar bezig. Wij vonden ze natuurlijk al vanaf het allereerste moment onvoorstelbaar goed, zelfs toen de akkoorden niet altijd even zuiver klonken, er een snaar sprong of de stemmen het een keer lieten afweten. Maar ach, wij zijn dan ook de trotse ouders. Heel anders was het gisteren, toen alles perfect op zijn plaats bleek te vallen. De band van vier had versterking ingeroepen van drie blazers (waaronder nóg een neefje) en maakte een verpletterende indruk tijdens hun korte optreden. Niet alleen op ons, maar op de hele zaal, die muisstil werd en achteraf in een daverend applaus uitbarstte. Ze werden dan ook terecht bekroond met de eerste plaats, en gaan door naar de finale in Oostende.

Enfin.

Ik heb zelf al wel eens een prijs gehad. En die op een podium in ontvangst mogen nemen. Dat was mooi, en prettig. Heel prettig zelfs. Maar dat was niets in vergelijking met gisteren. Ik heb echt ontzéttend hard met mijn ogen moeten knipperen om niet te huilen. Het hielp ook een beetje dat ik daarbij keihard mocht brullen (daar ben ik goed in) toen ze het podium beklommen. Kwestie van hen aan te moedigen en tegelijkertijd mijn gemoed een beetje te luchten.

Een mens maakt wat mee.

En alsof dat nog niet genoeg was (ik ben nu op dreef, dus ik blijf maar stoefen), kreeg datzelfde Nichtje ook nog de tweede prijs in de categorie Beeld en de derde prijs in de categorie Tekst. Ze is echt onvoorstelbaar getalenteerd. Én! Mijn leerlingen uit Gullegem haalden de eerste prijs (!!) in de categorie Performance.

Zucht.

Ik heb echt ongelofelijk goed geslapen vannacht.

  • Comments(1)//blog.tinemortier.be/#post40

Kriebels

Andere dingesPosted by www.tinemortier.be Mon, February 18, 2013 17:47:56

Het voelde als lente.

Na een bijzonder fijne vergadering met fijne, enthousiaste en gedreven mensen, moest ik noodgedwongen wachten op een lift. Ik kocht een chocoladebroodje en een drankje, en ging zitten op het muurtje van de parking. Op mijn gemak, in de prille februarizon. Zonder scheef bekeken te worden, zonder denigrerende opmerkingen en zonder schrik voor een GAS-boete, zelfs. Want ik was per slot van rekening in Gent.

Soms valt alles gewoon heerlijk op zijn plek.

  • Comments(1)//blog.tinemortier.be/#post38

Moederleed

Andere dingesPosted by www.tinemortier.be Sun, January 20, 2013 18:29:07
Op de vraag waar hij geweest was antwoordde Zoon 2: 'In het bos.'
Waar hij na enig aandringen van mijn kant aan toevoegde: 'Oké, en ook op het ijs. Maar alleen aan de kant, en bovendien kon dat geen kwaad, want ik hield een tak vast.'
Zo. Een tak.
Nadat ik hem maar een keer of honderd had gezegd van dat veel te dunne ijs weg te blijven.
Waar ik me druk over maakte, vroeg hij nog. Hij had de hond toch bij zich?
Dat is waar. Hij had de hond bij zich. Maar dat is een Sint-Bernard. Die halen je bij mijn weten vooralsnog alleen uit de sneeuw, niet uit een wak.

  • Comments(0)//blog.tinemortier.be/#post37

It giet oan

Andere dingesPosted by www.tinemortier.be Sun, January 20, 2013 13:19:27

It giet oan.

Enfin, in Avelgem toch. De stoersten uit het huishouden – als daar zijn: twee pubers en een vent die diep vanbinnen een dapper jongetje is gebleven – gingen deze morgen voorzichtig even voelen op de oude Scheldearm.

En zie: ze bleven veilig boven water, ijs en sneeuw.

Dat leverde een triomfantelijk gebrul op dat enige verwantschap met de yeti deed vermoeden. Het enthousiasme werd echter bekoeld door de overduidelijk zwakke plekken die het ijs nog vertoonde. Maar geen nood: de verzamelde mankracht haalde een trekker tevoorschijn en begon vol goede moed het ijs sneeuwvrij te maken. Zij werden daarbij niet gehinderd door enige realiteitszin, angst voor onderkoeling of gevaar voor levensbedreigende situaties. Neen. De enige dreiging bleek van op de oever te komen. Daar bevond zich namelijk de HYSTERISCHE MOEDER. Zij hield elke beweging van man en nageslacht nauwgezet in het oog, en zorgde er met dreigende blik en bijpassende taal voor dat niemand zich verder dan een meter van de oever verwijderde. En zo schoot het ruimen natuurlijk niet op.

Na vijf minuten hielden de jongens het voor gezien. Ze haalden hun schaatsen boven en vertrokken. Naar de nabijgelegen weide, die elke winter overstroomde. Waar het ijs stevig genoeg was en het gevaar op verdrinking dus onbestaande. Waar ze gisteren al iemand hadden zien schaatsen. En waar er geen hysterische moeder toezicht hield.

Het bleek een wijze beslissing.

  • Comments(0)//blog.tinemortier.be/#post36

Paniekmomentje

Andere dingesPosted by www.tinemortier.be Sat, December 22, 2012 19:11:19

Gisteren had ik een paniekmomentje. U kent dat wel, wanneer je heel even denkt: ik hou het niet meer. Of: ik ga dood, hier en nu. Of erger nog: ik besterf het, helemaal in mijn eentje. Dat kwam zo. Gisteren zou volgens bepaalde geruchten het einde van de wereld aanbreken. Dat was uiteraard een hoop onzin, zoals ondertussen is gebleken, en ik ga er dan ook niet verder op in.

Maar nu wil het toeval dat ik net bij dat veronderstelde einde van de wereld voor het eerst naar de carwash ging. In mijn eentje. Ik was van mijn leven nog niet in zo’n ding geweest, of toch niet in bewuste toestand, zodat ik het mij zou kunnen herinneren. Gisteren was het dus zover. Ik zat gestresseerd als nooit te voren in de wagen, geheel en al opgelaten omdat ik de instructies – stuur niet vasthouden, handrem niet gebruiken, voetrem niet gebruiken, niet in versnelling zetten en ga zo maar door (er was begot een bord van meer dan een vierkante meter nodig om alles uit te schrijven) – wel tig keer had gelezen en nog steeds niet het gevoel had dat ik alles deed zoals het hoorde. Een beetje zoals bij de autokeuring, zeg maar. Maar dan erger, omdat er volgens mij meer fout kan gaan in een reusachtige machine om auto’s te wassen dan in een soort loods waar auto’s gekeurd worden.

Enfin.

Er kwam van alles op mij af. Water. Schuim. Sproeiers. Blazende dinges. Zwierende vodden. Nog meer water en schuim en sproeiers. Van alle kanten. En het ergste: zwarte borstels. Grote zwarte borstels. Ik zou er een foto van gemaakt hebben, als ik niet te druk bezig was met het niet gebruiken van remmen allerhande en het dies meer. Bovendien maakten al die verschillende dingen ontzettend veel lawaai, van het soort dat ongetwijfeld hoort bij een verondersteld einde van de wereld. Het was met andere woorden behoorlijk angstaanjagend. En alsof dat nog niet genoeg was, speelde Stubru ‘It’s the end of the world as we know it’ van REM.

Zeg nu zelf.

Ruim genoeg voor een paniekmomentje.

Toch?

  • Comments(2)//blog.tinemortier.be/#post35

Disclaimer

Andere dingesPosted by www.tinemortier.be Sat, July 07, 2012 11:02:01
Vroeger kon ik zo'n beetje alles schrijven waar ik zin in had. Zelfs (en vooral) over mijn kinderen. Maar ook die worden groot, dus is de situatie nu enigszins veranderd. Ze lezen namelijk mee. Ze kijken over mijn schouder en censureren al terwijl ik nog de laatste punten en komma's niet heb geplaatst. Ze vinden dat dat zo niet kan, moeder. Wat zullen de mensen wel denken? Over hen?

Bij deze: een DISCLAIMER. (Ja, dat mag in hoofdletters en vet gezet, zo ziet u het tenminste duidelijk staan.) Om u ervan te overtuigen dat alles wat u hier leest puur fictie is, en dus niets met de dagelijkse werkelijkheid van mijzelf en mijn gezin te maken heeft. Of toch niet zo heel erg veel. Het is entertainment, folks!
Ik heb alles vierkant uit mijn duim gezogen en u moet er dientengevolge niets van geloven. Vooral niet van al die dinges die ik uitkraam over mijn kinders. En al helemaal niet wanneer al die dinges grappig zijn, of laten uitschijnen dat mijn kinders misschien wel niet perfect zijn, want dat zijn ze uiteraard wel.
Want ze lezen mee.

(Maar tussen haakjes. Laten we iets afspreken. U en ik weten af en toe wel beter. Wij kennen het onderscheid tussen realiteit en fictie. Wij zijn namelijk ook jong geweest, lang geleden.)

  • Comments(0)//blog.tinemortier.be/#post18
« PreviousNext »