Tine Mortier - Zoeper!

Tine Mortier - Zoeper!

Ooievaar

KindersPosted by www.tinemortier.be Tue, July 30, 2013 09:40:08

Het kind rende onvermoeibaar over het zanderige speelplein, als een konijn op Duracellbatterijen. De klimrekken konden hem niet boeien, noch de loopbrug of de glijbaan of enig ander speeltuig. Het enige wat hij wou was achter de eenden aan zitten. En de ooievaar. Ah ja, want die liep daar ook wat aan te modderen.

Hij joeg de arme beesten genadeloos op, stuurde ze gibberend voor zich uit over het plein, gooide er zand naar en zelfs een occasionele steen.

Wij zaten er op een afstandje naar te kijken. We vroegen ons luidop af of dat rotjoch geen vader of moeder had die even hardhandig kon ingrijpen, en merkten toen dat er wel degelijk een vader was, maar die lag op een bankje in de schaduw te slapen. Alsof er niets anders te doen valt in Pairi Daiza.

Toen het kind in onze buurt passeerde, riep ik ‘Non’. Luid genoeg blijkbaar, want hij keek om. Mijn gezelschap – dat over een iets uitgebreidere vocabulaire beschikt – gaf het kind ook nog een reprimande voor zijn dieronvriendelijke gedrag. Het hielp maar even. Zodra hij zich veilig buiten onze roepafstand waande, ging hij weer over tot de orde van de dag.

Wij hoopten vurig dat de moegetergde ooievaar hem uiteindelijk in zijn kuiten zou pikken.





  • Comments(0)//blog.tinemortier.be/#post57

Terug

KindersPosted by www.tinemortier.be Sun, July 14, 2013 12:59:11

Ze is terug.

Met volgekrabbelde benen, gebruinde armen en wangen en een hoofd vol glitters.

Het huis was stil de voorbije week – enfin, dat is een relatief begrip hier ten huize Zoeper, maar in elk geval stiller dan anders – en dat is nu definitief verleden tijd. In tegenstelling tot de jongens vroeger heeft zij geen acclimatisatieperiode nodig, geen pauze om te bekomen van het Chirogeweld. Ze is weer helemaal de oude. Ietwat verwilderd, misschien. Een beetje brutaler misschien. Een stukje gegroeid ongetwijfeld, en iets ouder geworden.

Maar ze is terug.

En ik?

Ik ben in tijden niet meer zo blij geweest.

  • Comments(0)//blog.tinemortier.be/#post55

Vingerafdruk

KindersPosted by www.tinemortier.be Thu, April 11, 2013 19:07:38

Oasis.

U kent dat wel, die groene blokjes mousse die door de juf in het lager zo zuinig verknipt en verdeeld werden en waar we dan van alles in mochten steken om een kerststukje te maken. Of een paasstukje of nog een ander stukje. Ik zou het niet meer weten.

De enige constante was dat die stukjes nooit om aan te zien waren. Niet bij mij, maar ook niet bij de andere kinderen. We konden het gewoon niet, we hadden slecht materiaal, we beschikten niet over de nodige feeling of stijl. Maar vooral: we hadden het veel te druk met prutsen met onze oasis. Ach ja. Want je kon daar gaten in drukken, en dus bijgevolg dingen in schrijven of tekenen of desnoods iets mee boetseren. Tegen de tijd dat we met de takjes en zo begonnen, was het zuinige stukje groen al herleid tot een brokkelige puinhoop waar geen stukje meer op paste.

En kijk!

Ik was vandaag met de Zoon in een winkel, waar ze onder andere oasis verkochten. Neen, geen tuincentrum, maar gewoon zo’n soort supermarkt waar ze allerlei onnuttigs verkopen. Enfin. De Zoon zag de oasis, zei ‘oh’ en deed een stap naar voren. En drukte toen zijn vinger in het groene spul.

Ik ben snel naar de volgende rayon gerend.

Niet omdat ik bang was dat er iemand zou protesteren, daar hebben ze in dat soort winkel geen tijd voor. Maar omdat ik vreesde dat ik de aanblik van de ongerepte blokken naast die van Zoon niet zou kunnen weerstaan.


(en ja, sorry, het is een lelijke foto. Maar er zijn echtig waar niet veel schone foto's te vinden van dit soort spul op het web.)

  • Comments(0)//blog.tinemortier.be/#post47