Tine Mortier - Zoeper!

Tine Mortier - Zoeper!

De Schoonmoeder

Radio TahuantinsuyoPosted by www.tinemortier.be Wed, July 25, 2012 00:41:42

Wie denkt dat een Belgische schoonfamilie bij tijden lastig kan zijn, think again. Eender welk schoonmoederverhaal van uw inlandse aangetrouwden verbleekt in het licht van mijn Ecuadoraanse familie.

En u hoeft mij niet eens op mijn woord te geloven, ik geef u een voorbeeld.

Zondag was onze eerste dag in het wondermooie Cuenca, na tien jaar van afwezigheid. Er werd geweend, gelachen, gegeten en gevierd zoals ze dat alleen hier in Zuid-Amerika kunnen, met veel drank en muziek. De helft van de genodigden toverde een instrument te voorschijn, de andere helft zong en danste mee.

Na afloop van het welkomstfeest riep De Schoonmoeder Zoon 2 bij zich in haar kamer. Het kind volgde haar argeloos. Hij was amper de kamer in, of hij kreeg een flinke geut wijwater over zich heen gespuugd. Gespuugd, zeg ik u! Wijwater! Beteuterd en met druipnat haar kwam hij de kamer uit, gevolgd door De Schoonmoeder, die prompt blij aan de verzamelde familie verkondigde dat hij dringend wat Heilig Water vandoen had gehad en dat ze hem de volgende dag meenam naar de kerk. Met een veelbetekenende, licht beschuldigende blik in mijn richting.

Ik verdenk er haar van dat ze eigenlijk wijwater over míjn hoofd wou spugen, maar dat durft ze gelukkig niet.

Het heeft overigens niet veel uitgehaald. Nadat hij zijn hoofd had afgedroogd, kwam Zoon 2 naast mij zitten. Hij grinnikte, knikte in de richting van De Schoonmoeder en zei: 'De volgende keer spuug ik gewoon terug.'

Dát is mijn kind zie.

  • Comments(0)//blog.tinemortier.be/#post23

No se permite

Radio TahuantinsuyoPosted by www.tinemortier.be Tue, July 24, 2012 14:52:59

Vreemde deurklevers hebben ze in Guayaquil.

Kunt u er zich iets bij voorstellen? In deze bar/restaurant kunt u maar beter niet binnengaan op rolschaatsen, en ook revolvers zijn er overduidelijk verboden. (Hakbijlen, tweelopen, keukenmessen en handgranaten daarentegen mogen blijkbaar wel.)



  • Comments(1)//blog.tinemortier.be/#post22

Integratie is gewoon een kwestie van veel en luid toeteren

Radio TahuantinsuyoPosted by www.tinemortier.be Tue, July 24, 2012 03:30:37

Het is een code. Een duistere, ingewikkelde en ondoordringbare code. Dat is de onvermijdelijke conclusie na twee dagen Ecuador.

Een van de meest opvallende geluiden hier is het constante getoeter op straat: een muzikaal spel van lange en korte biepen, van hard en zacht geclaxonneer. In tegenstelling tot bij ons heeft het toeteren in Ecuador veel meer functies dan enkel een waarschuwing of dreigement. Hier is het vaak een groet – dan heeft de chauffeur hoogstwaarschijnlijk een mooie vrouw gezien of wil hij de aandacht trekken van een vriend aan de overkant van de straat. Soms is het toeteren ook een uitnodiging – in dat geval heeft de chauffeur ongetwijfeld een mooie vrouw gezien of wil hij rondslenterende toeristen zijn taxi in lokken. Maar meestal lijkt het toeteren een kwestie van existentiële bevestigingsdrang – dan heeft de chauffeur er dringend behoefte aan om te laten weten dat hij bestaat. Afgaande op het aantal variaties in toeterschema, -ritme en -intensiteit, zijn er daarnaast nog een honderdtal andere redenen die een buitenlander onmogelijk kan bevatten, dus laten we vooral geen moeite doen.

Maar eigenlijk toeteren de Ecuadoranen gewoon omdat ze dat leuk vinden.

En kijk, dat kunnen wij ook.

Sinds vandaag beschikken we over een auto om het land rond te toeren. En het eerste wat we hebben gedaan, is de toeter uitproberen. We zijn er nog een beetje onhandig in – we snappen de code niet, weet u wel – maar dat komt ongetwijfeld nog. In afwachting daarvan zitten de kinderen alvast op de achterbank te juichen bij elke biep, toet of ander irritant geluid dat onze wagen voortbrengt.

When in Rome..., nietwaar? Van gebrek aan integratie kan men ons dus alvast niet beschuldigen.

  • Comments(0)//blog.tinemortier.be/#post21

Stekezot van KLM

Radio TahuantinsuyoPosted by www.tinemortier.be Sun, July 15, 2012 11:26:03

De eerste kleine paniekaanval in verband met de reis hebben we alweer gehad – en overleefd.

Toen ik enkele maanden geleden online de tickets boekte leek alles prima in orde: de bevestigingsmail had het over een traject van Brussel over Amsterdam en Lima (Perú) tot in Guayaquil (Ecuador), en hetzelfde traject terug. Ik betaalde netjes binnen de vooropgestelde termijn en wachtte geduldig de E-tickets af. Toen die enkele weken later arriveerden, controleerde ik meteen de namen en de data. Want ik geloof nogal in ongelukkig toeval, en zie mijzelf in een visioen al meteen aan de incheckbalie staan met een krijsend kind dat niet mee mag omdat de naam niet klopt… (Zei ik al dat enig gevoel voor melodrama mij niet vreemd is?). Met de namen was alles dik in orde, maar ik had beter de locaties even onder de loep genomen. Drie dagen geleden deed ik dat gelukkig vooralsnog. Om vervolgens te ontdekken dat we bij de heenreis maar tot in Perú vlogen, om bij de terugreis netjes vanuit Guayaquil te vertrekken.

Paniek.

Gelukkig vliegen we met KLM. En nu volgt dus enige reklaam. Want mensen, echt waar: u kunt zich niet voorstellen hoe aangenaam het is om daar naar te bellen. Er moet slechts 2 keer (TWEE KEER!) op een nummertje geklikt worden om bij de juiste persoon terecht te komen (bij alle andere officiële dinges of luchtvaartmaatschappijen is dat bij mijn weten een veelvoud daarvan!). Vervolgens wordt u door een vriendelijke Nederlandse dame snel en efficiënt geholpen, om even later te horen te krijgen dat er sprake was van een misverstand bij TACA (Peruaanse maatschappij), maar dat alles zo meteen sebiet in orde gebracht zal worden. Wat dan ook meteen sebiet gebeurt.

Echt waar. Ik ben stekezot van KLM.

Ondertussen heb ik ook even de afstand van Lima naar Guayaquil opgezocht. 1.548 km. Volgens Google duurt dat 21u en 32 minuten. Langs de Panamericana. Voor wie zich daar een vierbaanse autosnelweg bij voorstelt: keep on dreaming. Toen ik voor het laatst in Ecuador was, bestond die hele Panamericana vooral uit stukken onverhard wegdek, waar je op sommige plaatsen met moeite een bus of vrachtwagen kunt kruisen. Dus die schatting van 21u en 32 minuten zal nog enigszins aan de optimistische kant zijn geweest.

En dat hebben we dus vermeden! Juij! Wat betekent dat we eigenlijk een etmaal extra vakantie hebben gekregen. Merci KLM!

  • Comments(1)//blog.tinemortier.be/#post20

Reisstress

Radio TahuantinsuyoPosted by www.tinemortier.be Fri, July 06, 2012 20:10:12

Over iets minder dan 13 dagen is het zover. Dan vertrekken we voor 5 weken naar Ecuador. Piece of cake, hoor ik u zeggen. We zijn er toch al vaker geweest? Dat is ook zo. Ikzelf ben er al 3 keer geweest, alles samen goed voor zo ongeveer anderhalf jaar. Dus die 5 weken kunnen er ook nog wel bij. Absoluut. En ik kijk er ook ontzettend naar uit.

Maar! Het is voor het eerst dat we er met het hele gezin naartoe gaan. Zoon 1 en 2 zijn er al geweest, maar die kunnen zich daar helaas bitter weinig meer van herinneren. Dochter werd er verwekt, maar zij kan zich daar gelukkig niets meer van herinneren. En zo is het toch weer een beetje de allereerste keer.

Ik ben al geruime tijd aan het voorbereiden. Dat wil zeggen: we hebben een onvoorstelbare reeks inentingen gekregen, zodat we nu ongetwijfeld het meest gevaccineerde gezin van Vlaanderen zijn (we kunnen zelfs dolle honden, vossen, wolven én apen aan!) en de komende 15 jaar minstens nog een tiental risicolanden moeten bereizen om die investering enigszins te laten opbrengen. Daarnaast heb ik 2 nieuwe reisgidsen aangeschaft, aangezien de vorige nog dateerden uit de tijd dat je nog filmrolletjes met aangepaste ASA moest meenemen op een trans-Atlantische vlucht. Het vervoer ter plekke is geregeld, én ik heb vandaag een meer dan indrukwekkende hoeveelheid malariapillen aangeschaft. Denk: minstens één handbagage vol. Als die verloren gaat, zijn we verplicht 5 weken aan een stuk wakker te blijven ’s nachts óf knal onder een ventilator te gaan slapen, want muggenvleugels schijnen daar niet tegen te kunnen.

Tot zover de voorbereiding. Want het lezen van de gidsen bewaar ik tot op het vliegtuig – met 25 uur reistijd moet dat lukken. En het maken van de valiezen bewaar ik tot anderhalve dag voor het afreizen. Anders herbegin ik geheid vier keer – ik ken mezelf.

Edoch!

Eergisteren beging ik de fout om online een boek aan te schaffen. Dat doe ik wel meer, vooral als ik door omstandigheden (als daar zijn: een ziek kind) niet meteen het huis uit kan. Het boek in kwestie is de ‘Universele reisgids voor moeilijke landen’ van Jelle Brandt Corstius. Nu is Ecuador weliswaar niet het moeilijkste land ter wereld, maar het blijkt desalniettemin verrassend goed aan alle criteria daarvoor te voldoen.

Om een lang verhaal kort te maken: het boek in kwestie is hilarisch en steengoed, maar tevens van die aard dat ik bepaald een beetje zenuwachtig word. Want de hoofdstukken ‘schijterij’, ‘hap-sliktechniek’, ‘corruptie’ en ‘zakkenrollers’ heb ik nog niet volledig onder de knie. En mijn reisgenoten – op mijn echtgenoot na – al helemaal niet. Het belooft dus nog bijzonder spannend te worden.

Maar ook deze nervositeit en (kleine) angsten hebben hun voordeel: ik ben vastbesloten van u allen hier op dit blog tot in de kleinste details van onze vreugden en ongemakken op de hoogte te houden. Gedeelde smart is immers halve smart. En gedeelde vreugd zal dan wel dubbele vreugd zijn. Of zoiets. En anders is het in elk geval een soort van nuttige bezigheidstherapie.

  • Comments(1)//blog.tinemortier.be/#post17
« Previous